Još u srednjoj školi je počeo da snima šesnaestomilimetarske filmove. Tokom studija je vodio univerzitetski filmski klub, pokrenuo je prvi islandski filmski časopis, a učestvovao je i u osnivanju Filmskog festivala u Rejkjaviku. Predsednik je Islandske režiserske komore, član upravnog odbora Udruženja islandskih filmskih producenata i Islandske filmske akademije, a član je i Evropske filmske akademije.

Pre svog igranog prvenca White Whales iz 1987, Fridrikson je režirao neobične dokumentarne filmove, kao što su „The Blacksmith“ (1981), „Rock in Reykjavik“ (1982) i „Icelandic Cowboys“ (1984). Usledilo je nekoliko filmova za islandsku televiziju, da bi 1991. godine snimio „Children of the Nature“, koji je 1992. bio nominovan za „Oskara“ za najbolji film s neengleskog govornog područja i osvojio čak dvadeset i tri međunarodne nagrade.

Kasnije je režirao i „Movie Days“ (1994), „Cold Fever“ (1995), „Devil's Island“ (1996), „Angels of the Universe“ (2000), „Falcons“ (2002) i „Niceland“ (2004).

//Karlo Varini

Karlo Varini je diplomirao u ciriškoj Školi kinematografije kao direktor fotografije. Započeo je karijeru kao jedan od asistenata direktora fotografije Renata Berta. Narednih deset godina je radio na dvadeset švajcarskih i nemačkih igranih filmova.

Po dolasku u Pariz, u toku snimanja filma „Two Lions in the Sun“ Kloda Faralda sprijateljio se sa Lukom Besonom, Faraldovim mladim učenikom. Postao je direktor fotografije u filmovima Luka Besona „The Last Battle“, „Subway“ i „The Big Blue“.

Radio je kao direktor fotografije u više od trideset igranih, dokumentarnih i kratkih filmova i u više od osamnaest televizijskih emisija. Tokom svoje karijere pravio je poseban odabir svetla za svaki film, tako da se svaki od njih prepoznaje po svom posebnom stilu.

Nagrađen je sa dva „Cezara“ za filmove „Subway“ i „The Big Blue“ za izuzetno dostignuće u kinematografiji. Njegov rad je izuzetno zapažen na velikim filmskim festivalima u svetu, u Avorijazu, Stižeu, Berlinu, Taormini, Veneciji, Kanu, Lokarnu, Lođu, itd.

//Nenad Polimac

Rođen je 1949. godine u Zagrebu, Hrvatska.

Studirao je istoriju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, a filmskom kritikom se bavi od 1972. godine. Najpre je pisao za „Studentski list“, zatim „Prolog“ i „Omladinski tjednik“, a kasnije i u izdanjima tadašnje kuće „Vjesnik“ – „VUS“, „Vjesnik“, „Start“ i „Danas“. Od 1975. do 1979. bio je jedan od urednika, a zatim i odgovorni urednik časopisa „Film“. Od 1978. do 1984. bio je saradnik u filmskoj redakciji Televizije Zagreb gde je učestvovao u uređivanju popularne emisije „3-2-1 kreni“, kao i u koncipiranju programa koji je, po svom filmofilskom usmerenju, bio inovativan i vodeći u bivšoj Jugoslaviji. Od 1984. zaposlen je kao savetnik za repertoar u preduzeću „Kinematografi“. U tom periodu je uređivao monografije „Branko Bauer“ i „Živojin Pavlović: Dva razgovora“. Godine 1989. uređivao je (zajedno sa Vladimirom Tomićem) „Moderna vremena“, emisiju o filmu Televizije Zagreb, a godinu kasnije „Vrtoglavicu“ koja je bila mnogo popularnija. Emisija je emitovana prvo na Z3, a zatim na HRT-u. Krajem 1990. godine, Polimac je bio među osnivačima „Globusa“, a kasnije i „Europa Press Holdinga“. Krajem 1995. jedan je od osnivača „Nacionala“. Voli holivudske klasike, nekadašnji sovjetski film i film Trećeg Rajha. Tokom 1970-ih godina zanimao se i za sve vrste žanrovskog filma, posebno za hongkonške akcione filmove, američke i italijanske vesterne.

//Boro Drašković

Rođen je 1935. godine u Sarajevu, Bosna i Hercegovina.

Boro Drašković je srpski reditelj, scenarista i dramaturg. Diplomirao je 1959. godine na Beogradskoj Akademiji za Pozorište, film, radio i televiziju. Umetničku karijeru započinje radeći u pozorištu. Njegove postavke dela Joneska, Sofokla, Šekspira, Beketa, Sartra, Pirandela i Ibzena izvođene su u Narodnom pozorištu u Sarajevu i Jugoslovenskom dramskom pozorištu u Beogradu. Pre više od tri decenije, zabrana njegove predstave „Kad su cvetale tikve“ Dragoslava Mihailovića u Jugoslovenskom dramskom pozorištu izazvala je pravi potres na tadašnjoj kulturnoj sceni Jugoslavije. Drašković je svoj revolt iskazao birajući samoizgnanstvo, i provodeći sledećih trideset godina izvan teatarske scene.

U filmsku industriju je ušao 1962. kao asistent poljskog reditelja Andžeja Vajde. Četiri godine kasnije, bio je asistent Jerži Kavalerovicu. Prvi scenario sa kojim je ostvario komercijalni uspeh napisao je 1964. godine, a svoj prvi igrani film „Horoskop“ režirao je 1969. godine. Reditelj je i ko-scenarista filmova „Nokaut“, „Usijanje“, „Život je lep“ i „Vukovar jedna priča“. Radio je na televiziji i radiju, i snimio je više TV serija, drama, dokumentarnih i putopisnih filmova.

Istražujući fenomene glume i režije, napisao je nekoliko knjiga o filmu i pozorištu - „Promena“, „Lavirint“, „Ogledalo“, „Paradakos o reditelju“ i „Kralj majmuna“. Sa istom predanošću Drašković je posvećen i svom pedagoškom radu na novosadskoj Akademiji umetnosti gde vodi klasu intermedijalne režije.

//Dušica Žegarac

Rođena je 1944. godine u Beogradu, Srbija.

Slučajno je zapažena još kao srednjoškolka 1960. godine, kada je i dobila glavnu ulogu progonjene Židovke u filmu „Deveti krug“ (France Štiglic), za koju je nagrađena na festivalu u Puli. Po napuštanju studija medicine, nastavlja sa sličnim ulogama devojaka koje pomažu partizanima i to u filmovima „Stepenice hrabrosti“ (Oto Deneš, 1961) i „Saša“ (Radenka Ostojića, 1962). Studije glume upisuje 1962. godine na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju u Beogradu. Od 1966. godine, sa ulogom u filmu „Tople godine“ Dragoslava Lazića, počinje da gradi stabilnu i blistavu karijeru. Zrelija, tamnokosa i privlačna, sa sposobnošću suštinskog razumevanja karaktera, tumači glavne i veće sporedne uloge u brojnim filmovima poput „Buđenje pacova“ Živojina Pavlovića (1967) i „Pošalji čoveka u pola dva“ Dragoljuba Ivkova (1967). Za glavnu ulogu u filmu „Opklada“ Zdravka Randića (1971), u kome glumi mladu suprugu koja napušta starijeg muža (Pavle Vujisić), nagrađena je „Zlatnom arenom“ u Puli. Osam godina kasnije osvaja istu nagradu za epizodnu ulogu, za lik alkoholičarke na lečenju, u filmu „Poseban tretman“ Gorana Paskaljevića (1980).

Ostvarila je mnoštvo uloga u domaćim TV serijama („Od svakog koga sam volela“ 1971, Puriše Đorđevića; „Mikelanđelo“ 1982, Stanka Crnobrnje; „Boje slepila“ 1991, Božidara Nikolića i druge).

Na 34. filmskim susretima u Nišu 1999. godine, Dušici Žegarac je uručena nagrada „Pavle Vjuisić“ za izuzetan doprinos umetnosti glume u jugoslovenskom filmu. Godinu dana kasnije na istom festivalu je promovisana monografija „Dušica Žegarac ili crna dama sa zvezdanom senkom“, autora Ranka Munitića i prikazan deo dokumentarnog filma o njoj, reditelja Zdravka Randića. Poslednjih godina živi u Portugaliji.